( 1 ) سپاه ابراهيم به دنبال نيروى ابو جعفر مىتاختند . محمد بن ابى العباس هم با گروهى از نيروى منصور در گوشه‌اى اردو زده بودند . وقتى كه ديد عيسى بن موسى در حال فرار است او هم پا به گريز نهاد . همچنان گريزان به « منساة » رسيدند . در آنجا جاده به انحنائى بر مىخورد . از آن انحنا كه پيچيدند به پشت سر نگاه كردند . گمان بردند كه اينجا كمين گاه سپاه ابراهيم است . فرياد كشيدند . كمين كمين . و بعد به فرار ادامه دادند . توى اين گير و دار ناگهان تبرى به پيشانى ابراهيم اصابت كرد و او را از اسب به زمين افكند . بشير رحال ابراهيم را به آغوش كشيد . سر خونين ابراهيم بر سينه بشير تكيه داشت كه در همان حال جان سپرد . بشير و ابراهيم با هم در معركه به قتل رسيدند . آخرين سخنى كه ابراهيم بن عبد اللَّه بر زبان راند اين آيت شريف از كلام كريم بود .